نسیم

بر مزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟!

nasimfarahani — Mon, 05 May 2008 13:01:18 GMT

بی خبر از هم دگر اسوده خوابیدن چه سود بر مزار مردگان خویش نالیدن چه سود

زنده را تا زنده است باید به فریادی رسی ورنه بر سنگ مزارش اب پاشیدن چه سود

زنده را زنده است اکنون قدرش را بدان ورنه بر روی مزارشکوزه گل چیدن چه سود

زنده را در زندگی باید بدرد او رسید ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود

با محبت دست پیران راعزیز من ببوس ورنه بر روی مزارش تاج گل چیدن چه سود

یک شبی با زنده ها غم خوار باش ورنه بر روی مزارش زار نالیدن چه سود

تا زمانی زنده ایم از هم بیگانه ایم در عزاها روی هم دیگر به بوسیدن چه سود

گر توانی زندهای را یک دمی تو شاد کن در عزا عطرو گلاب ناب پاشیدن چه سود

از برای سالمندان یک گل خوشبو ببر تاج گلها در کنار همدیگر چیدن چه سود

گر نگرفتی دستی تا زنده است خانه صاحب عزاشبها نشستن را چه سود

گر نپرسی حال او تا زنده است گریه و زاری و نالیدن برای او چه سود

سالها عید امدو رفت و نکردی یاده من جای خالی مرا در خانه ام دیدن چه سود

گر نکردی یاد من تا زنده ام سنگ مرمر روی قبر من تو را چیدن چه سود

اینجا همه همدرد ی و همبستگی و تاج گل در عزای و در مصیبت روی هم چیدن چه سود

nasimfarahani — Sat, 09 Feb 2008 22:58:18 GMT

.......

روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت. فرشتگان سراغش را از خدا

میگرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت : " می آید. من تنها

گوشی هستم كه غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام كه دردهایش را

در خود نگه میدارد." و سرانجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند ، گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن

گشود : " با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست ! " گنجشك گفت : " لانه

كوچكی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی كسی ام. تو همان را

هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه

‌ محقرم، كجای دنیا را گرفته بود ؟ " و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست.

سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.خدا گفت :

" ماری در راه لانه ات بود. خواب بودی. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. آنگاه

تو از كمین مار پر گشودی. " گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود خدا گفت :

"و چه بسیاربلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی

ام برخاستی..." اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چیزی در درونش

فرو ریخت. های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد...!

مداد رنگی سفید!

nasimfarahani — Thu, 22 Nov 2007 14:17:18 GMT

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد...همه مي گفتند: "تو به هيچ دردي نمي خوري” يک شب که مداد رنگي ها...توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد …

nasimfarahani — Thu, 22 Nov 2007 14:12:18 GMT

كوهنوردي مي خواست بلندترين قله را فتح كند. بالاخره بعد از سالها آماده سازي خود، ماجراجو يي اش را آغاز كرد. اما از آنجايي كه آوازه ي فتح قله را فقط براي خود مي خواست تصميم گرفت به تنهايي از قله بالا برود. او شروع به بالا رفتن از قله كرد، اما دير وقت بود و به جاي چادر زدن همچنان به بالا رفتن ادامه داد، تا اينكه هوا تاريك تاريك شد. سياهي شب بر كوهها سايه افكنده بود وكوهنورد قادر به ديدن چيزي نبود. همه جا تاريك بود. ماه و ستاره ها پشت ابر گم شده بودند و او هيچ چيز نمي ديد. در حال بالا رفتن بود، فقط چند قدمي با قله فاصله داشت، كه پايش لغزيد و با شتاب تندي به پايين پرتاب شد. در حال سقوط فقط نقطه هاي سياهي مي ديد و به طرز وحشتناكي حس مي كرد جاذبه ي زمين او را در خود فرو مي برد. همچنان در حال سقوط بود... و در آن لحظات پر از وحشت، تمامي وقايع خوب و بد زندگي به ذهن او هجوم مي آورند. ناگهان درست در لحظه اي كه مرگ خود را نزديك مي ديد حس كرد طنابي كه به دور كمرش بسته شده، او را به شدت مي كشد. ميان آسمان و زمين معلق بود... فقط طناب بود كه او را نگه داشته بود و در آن سكوت هيچ راه ديگري نداشت جز اينكه فرياد بزند: خدايا كمكم كن ... ناگهان صدايي از دل آسمان پاسخ داد از من چه مي خواهي؟ - خدايا نجاتم بده آيا يقين داري كه مي توانم تو را نجات دهم ؟ بله باور دارم كه مي تواني - پس طنابي را به كمرت بسته شده قطع كن ... لحظه اي در سكوت سپري شد و كوهنورد تصميم گرفت... با تمام توان اش طناب را بچسبد . فرداي آن روز گروه نجات گزارش دادند كه جسد يخ زده كوهنوردي پيدا شده... در حالي كه از طنابي آويزان بوده و دستهايش طناب را محكم چسبيده بودند، فقط چند قدم بالاتر از سطح زمين...

nasimfarahani — Thu, 22 Nov 2007 14:02:11 GMT

یک روز کارمند پستی که به نامه هایی که آدرس نامعلوم دارند رسیدگی می کرد، متوجه نامه ای شد که روی پاکت آن با خطی لرزان نوشته شده بود نامه ای به خدا. با خودش فکر کرد بهتر است نامه را باز کرده و بخواند. در نامه این طور نوشته شده بود خدای عزیزم بیوه زنی هشتاد و سه ساله هستم که زندگی ام با حقوق ناچیز بازنشستگی می گذرد. دیروز یک نفر کیف مرا که صد دلار در آن بود دزدید. این تمام پولی بود که تا پایان ماه باید خرج می کردم. یکشنبه هفته دیگر عید است و من دو نفر از دوستانم را برای شام دعوت کرده ام. اما بدون آن پول چیزی نمی توانم بخرم. هیچکس را هم ندارم تا از او پول قرض بگیرم. تو ای خدای مهربان تنها امید من هستی به من کمک کن. کارمند اداره پست خیلی تحت تاثیر قرار گرفت و نامه را به سایر همکارانش نشان داد. نتیجه این شد که همه آنها جیب خود را جستجو کردند و هر کدام چند دلاری روی میز گذاشتند. در پایان نود و شش دلار جمع شد و برای پیرزن فرستادند. همه کارمندان اداره پست از اینکه توانسته بودند کار خوبی انجام دهند خوشحال بودند. عید به پایان رسید و چند روزی از این ماجرا گذشت. تا این که نامه دیگری از آن پیرزن به اداره پست رسید که روی آن نوشته شده بود نامه ای به خدا. همه کارمندان جمع شدند تا نامه را باز کرده و بخوانند. مضمون نامه چنین چیزی بود خدای عزیزم چگونه می توانم از کاری که برایم انجام دادی تشکر کنم. با لطف تو توانستم شامی عالی برای دوستانم مهیا کرده و روز خوبی را با هم بگذرانیم. من به آنها گفتم که چه هدیه خوبی برایم فرستادی البته چهار دلار آن کم بود که مطمئنم کارمندان اداره پست آن را برداشته اند.

nasimfarahani — Thu, 22 Nov 2007 14:00:33 GMT

خانم جوانی در سالن فرودگاه منتظر نوبت پروازش بود. از آنجایی که باید ساعاتی را منتظر می ماند. در حال مطالعه بود. و بسته ای کلوچه هم با خود آورده بود. او روی صندلی نشسته بود و در حال مطالعه گاهی از کلوچه کنار دستش می خورد. وقتی او کلوچه بر می داشت مرد بغل دستیش هم یک کلوچه بر می داشت احساس خشمی به او دست داد. اما چیزی نگفت. با خود فکر می کرد: عجب رویی داره! اگر امروز از دنده چپ بلند شده بودم نشانش می دادم ....

ماجرا ادامه داشت تا اینکه فقط یک کلوچه باقی ماند. با خود گفت: حالا این مردک چه می کند؟؟ سپس مرد آخرین کلوچه را نصف کرد و نیمه آن را به او داد....

تحملش به سر آمده بود. بنابراین، کیف و مجله اش را برداشت و به سمت سالن رفت... وقتی در صندلی هواپیما قرار گرفت. در کیفش را باز کرد تا چیزی بر دارد و در کمال تعجب دید که بسته کلوچه اش، دست نخورده آنجاست. تازه یادش آمد که اصلا" بسته را از کیف خارج نکرده. خیلی از خودش خجالت کشید!!

متوجه شد کار زشت در واقع از خودش سر زده. مرد کلوچه اش را بدون خشم با او تقسیم کرده بود... و اکنون دیگر زمانی باقی نبود که او قدردانی یا عذرخواهی کند!!